Het strand van mijn jeugd

IMG_0808

De westkust van Frankrijk was het geworden. We hadden voor drie weken een mobile home gehuurd op een camping. Niet eerder bleven we zo lang op een plek, een experiment… Het was een lieflijk plaatsje, vlakbij het strand, waar ik als meisje vroeger veel geweest ben. Na een week werd duidelijk dat ik slecht sliep op de bedjes in de stacaravan die hard, synthetisch en smal waren. En na nog meer slapeloze nachten begon mijn ontsteking in mijn schouder weer op te spelen en toen gebeurde het: ik gleed af en zag met de dag meer wat er niet deugde. Het weer was wisselend, de camping was klein en benauwd, we hadden geen zicht en de voorzieningen waren uit een andere eeuw. De mensen waren erg frans, lees: afstandelijk en gereserveerd en er was eigenlijk maar een strandje waar we naar toe konden, de rest was zeer toeristisch. Emotioneel belandde ik in iets wat op regressie leek: in stukjes van mijn jeugd. Ik kon me niet voorstellen dat ik het drie weken ging volhouden hier. Tot ik op een dag op de veranda van de caravan in een boek van Pema Chödrön iets las wat mij daaruit tikte.

Ieder moment kunnen we kiezen voor toenemende helderheid en geluk, of voor verwarring en pijn. Waar wens je je op te richten? Welke gedachtes voed je?
Alles wat tegenzit of tegenvalt, werd me op slag duidelijk. De ene tegenvaller roept de andere op en de lijst wordt makkelijk alsmaar langer.

Hoe kunnen we onze aangeboren intelligentie aanspreken om te zien wat hulp biedt en wat schaadt, wat agressie aanwakkert en wat onze ruimhartigheid naar boven brengt? Dit pad onthult drie menselijke kwaliteiten: aangeboren intelligentie, aangeboren ruimhartigheid en aangeboren openheid.
Intelligentie: als we niet verstrikt raken in hoop en angst, weten we intuïtief wat juist is.
Ruimhartigheid is ieders vermogen om lief te hebben en mededogend te zijn: de kwaliteiten van het hart. En openheid: de oneindige ruimte van onze geest die open is en onbegrensd.
Onderbreek je bezigheden voor enkele seconden en haal drie keer heel bewust adem. Dan ervaar je dat er een keuzemoment is.

Dat deed ik, ter plekke. En ik merkte direct dat er ruimte kwam, de ruimte om vrij te kiezen. Ondanks mijn moeheid en pijn, nog steeds vrij om te kiezen: om de gedachten te blijven voeden die me in de vernauwing hadden gebracht of me te richten op mijn intelligentie en open geest. Er klapte daar op de veranda iets open, mijn blik werd verruimd. Wat ik vervolgens zag, was dat we op een volstrekt authentieke plek waren: bij het strand waar sinds mijn jeugd amper iets veranderd was. Er waren alleen Fransen, we hebben geen andere taal gehoord. De camping was klein maar zeer persoonlijk met vaste bewoners die zo verbaasd waren dat we er stonden, dat ze ons amper aan durfden te spreken. Het strandje, op loopafstand, lag mooi tussen de rotsen, en omdat er weinig parkeerplekken waren, was het lang niet zo toeristisch als de omliggende stranden. Iedere ochtend konden we een duik nemen en hadden we de zee voor onszelf.
En de bedjes in de caravan? Ja, die waren echt hard en sliepen beroerd. Dat bleef een feit. Ik vind het fascinerend dat het mogelijk is om binnen een paar minuten twee totaal verschillende versies te zien van een zelfde situatie.

We zijn drie weken gebleven. Bij vertrek kwam de meest zwijgzame buurvrouw vanachter haar rozen en kabouters vandaan en zei: “C’est dommage que vous partez, voilà un cadeau pour vous.” Ze had al die dagen zwijgend zitten haken op haar veranda en gaf ons een wit kanten kleedje. Zo lief. Ik omhelsde haar, enigszins tot haar schrik.

Het is heel verleidelijk om de bekende afslag te nemen en de lijst te voeden met tegenvallende of negatieve zaken uit ons leven. Het is zo gebeurd. Maar ook zo doorbroken, dat vind ik het goede nieuws. Door te beseffen dat je op een bekende afslag beland bent, dan drie keer diep te ademen en je aandacht te richten op de hoofdweg: het pad van helderheid, intuïtie, en openheid. Waar overigens drie keer het woord aangeboren voor staat: we kunnen dat dus van nature! Heel geruststellend, vind ik.

Ik verheug me op de toepassing. Het begon gisteren al toen ik een collega tegenkwam: ik wou bijna zeggen dat ik op zag tegen het nieuwe seizoen vanwege de drukte. In een flits zag ik de afslag voor me: een beetje vooraf klagen en voeding geven aan de clichés van een volle mailbox en te korte zomers. ‘Ik heb zin om aan de slag te gaan en iedereen weer te zien’, zei ik. En nu zit ik achter mijn buro, te doen wat ik het liefste doe: het seizoen openen met het schrijven van een stukje tekst.

Tot snel, ik hoop je ergens te ontmoeten.

Advertenties

Waar je nooit geweest bent..

De vakantie is begonnen.

Ik heb vaak een dubbel gevoel bij de zomervakantie. Ik verheug me op de lege dagen, het luieren en kuieren en maar zien wat de dag ons brengt.
Maar ik vind het ook erg lang, bijna acht weken dat de kinderen schoolvakantie hebben. Daarom is studie al sinds een aantal jaren onderdeel van mijn zomervakantie. Als ik alle romans en favoriete schrijvers verorberd heb, beweeg ik me richting een stapeltje studieboeken. Het liefst bij het krieken van de dag, als de anderen nog slapen of langzaam opstarten. Inspiratie, voeding, wakker worden door de inzichten van een ander. Een uurtje per dag is al voldoende.

En iets anders waar ik met regelmaat aan denk tijdens de zomervakantie, zijn deze ‘tips’ van de Dalai Lama.

When you loose
don’t lose the lesson

Don’t let a little dispute
injure a great friendship

Spend some time alone
every day

Once a year, go someplace
you’ve never been before

Iedere dag wat tijd alleen doorbrengen…dat is snel vergeten, omdat we als vanzelf zo omringd zijn met mensen en impulsen. De bevrijding van het thuiskomen in jezelf, los van je omgeving.
En: ‘Ga een keer per jaar naar een plek waar je nog nooit geweest bent’, dat vind ik zo’n leuk advies. Ik weet nog dat ik ooit sprak met een schrijver die me als tip gaf om
op een geografisch andere plek te gaan zitten als ik geen inspiratie meer had, liefst ook in een andere tijdzone. Omdat je dan vanuit een volkomen andere invalshoek naar hetzelfde onderwerp kijkt, en daar je blik mee vernieuwt.

Een keer per jaar dus, goed idee. In februari waren we in Marokko, en het is waar, ik was er nog nooit geweest en het heeft me in een totaal andere wereld gebracht. Daar kreeg ik het nieuwe idee voor mijn volgende boek.
Deze vakantie gaan we naar dezelfde plek als vorig jaar en zijn we veel thuis…Hm, ik denk dat ik mijn favoriete ommetje door de buurt op een andere plek begin, kijken wat dat doet.

 Hele fijne vakantie!