De kwetsbare mens houdt van het leven

Over een aantal dagen zal ik een maand alleen op reis gaan. Om te schrijven en te ervaren wie ik ook weer ben los van mijn omgeving?
De grote koffer begint zich langzaamaan te vullen en wat opmerkelijk is: hij is nu voor driekwart gevuld en er zit nog geen enkel kledingstuk in. Ik heb alles er weer uitgehaald om te kijken of ik het efficiënter kon inpakken. Dat lukte niet. En toen een diepe grijns: ineens zag ik mezelf omringd met de dingen uit mijn leven waar ik het meest aan gehecht ben. Waar ik absoluut niet zonder kan als ik alleen ben.

Dat zijn dus niet mijn kleren maar wel: mijn boeken, romans en studieboeken (vult de helft van de koffer), schrijfblokken en pennen (alsof je die nergens kunt kopen), een batterij aan vitamines, poedertjes, ORS-zakjes, pleisters, jodium en homeopathische middelen (alleen ziek worden is my worst scenario), een theekoker en vier theesoorten, zwemkleren (nog geen idee of ik naar zee ga), eigen beddengoed, een klamboe en fotolijstjes van mijn gezin. Vooral dat laatste is van wezenlijk belang. Ik kan met pijn en moeite een week zonder mijn man en de kinderen dus dat wordt een staaltje loslaten.

Het fascineert me wat ik in de aanloop van het vertrek tegenkom: hoe graag ik weg wil en tegelijk het vertrouwde wil vasthouden. Niet alleen mijn geliefden, maar ook het vertrouwde ritme, het eten, het eigen bed etc. Ik wist niet dat die hechting zo sterk was. En dan borrelt de vraag op: waarom ga ik dit doen? Het voelt zo kwetsbaar…
Maar gelukkig is mijn benieuwdheid sterker: het noodzakelijke verlangen naar alleen zijn, om te kijken wat dat brengt en om mezelf te vernieuwen.
En toen las ik in een column (van Rob Schouten volgens mij) een citaat dat mij sterkte in dit verlangen:

De onbuigzame mens is een leerling van de dood. De zachte, soepele en kwetsbare mens houdt van het leven.     
Lao Tse

Heel mooi. Daar richt ik me op als ik het onderweg te kwaad krijg.
Dag allemaal, misschien blog ik nog vanuit Bali en anders tot in november.

Advertenties