Ontwapenen

In mijn vorige post zei ik dat ik zo blij was dat ik weer ruimte had om te lezen. Dat genieten is nog volop gaande. Ik heb bij mijn boekpresentatie allerlei leuke boeken gekregen over de liefde, waaronder een prachtig sprookje ‘Het verhaal van de bamboesnijder’. Om eerlijk te zijn ben ik niet zo’n fan van sprookjes, omdat ik ze vaak zo slecht geschreven vind (hoop dat ik geen mensen beledig). Maar dit sprookje is mooi en vernuftig geschreven en gaat over het hartstochtelijk verlangen van een aantal prinsen naar de onbereikbare dochter van de bamboesnijder. Ik lees meestal in drie of vier boeken tegelijk, en een sprookje kan daar prima bij.
Zo ben ik ook nog steeds aan het lezen in ‘Dit wil je weten’, een verzameld werk waarin verschillende wetenschappers en kunstenaars gevraagd werd ‘Welk inzicht uit je vakgebied kan anderen helpen in het dagelijks leven?’ Mijn oog viel dit keer op een uitspraak van Ricky Koole, actrice en zangeres.

‘Als je het toneel opkomt, moet je proberen te ontspannen. De controle loslaten en jezelf laten zien. Desnoods met een misser als resultaat. Door jezelf te laten zien, in alle openheid, geef je ook de mensen tegenover je de mogelijkheid zich te openen. Je maakt communicatie mogelijk.’
Dat vind ik mooi gezegd: door jezelf te laten zien, geef je de mensen het vertrouwen om zich te openen. En dat leidt tot communicatie. In mijn boek Een schat aan Liefde spreek ik daar ook over: door jezelf te laten zien, door te geven, leg je verbinding en komt er iets op gang (communicatie, contact). Een gevende beweging opent en schept verbinding.

‘Je moet proberen je zo snel mogelijk over te geven, je gêne overboord te gooien. Je niet wapenen op spannende momenten, maar juist ontwapenen’, vervolgt Ricky Koole.
Op spannende momenten gaat het erom dat je de controle loslaat en je overgeeft. Niet wapenen, maar ontwapenen. Terwijl alles in je lijf zich op spannende momenten juist schrap wil zetten, werkt het ’t beste om een tegenbeweging te maken. Op spannende momenten ontspannen.

Heel herkenbaar en zinnig: ik ben op dit moment op Tour d’ Amour door het land en geef lezingen op onbekende plekken met uiteenlopend publiek. We spreken over de liefde, wat heel leuk is maar ook kwetsbaar en voor sommigen mensen omgeven met teleurstelling en pijn.. En dan gaat het erom dat ik ontspan, en mezelf laat zien. Dat ook ik, wat betreft de liefde, regelmatig met lege handen sta. Het blijft me overweldigen. En ik blijf me eraan overgeven. Zowel in het contact met de mensen op mijn Tour, als met mijn geliefde, nog steeds na 28 jaar. Niet wapenen, maar ontwapenen. Mooi motto.
Graag tot een volgende ontmoeting.

Tour d’Amour

Advertenties

‘Stap met frisse moed van vaste grond’

Ik ben eindelijk weer aan lezen toegekomen, wat fijn is dat. Als ik zelf aan het schrijven ben, kan ik er niet bij lezen, maar nu mijn boek ‘Een schat aan Liefde’ gelanceerd is, kan ik eindelijk m’n hart weer ophalen.
‘Kom hier dat ik u kus’ van Griet Op de Beeck vond ik een mooie roman, aangrijpend en goed geschreven. En ook heb ik met veel plezier ‘Dit wil je weten’ gelezen, een verzameld werk waarin verschillende wetenschappers, ondernemers en kunstenaars gevraagd werd ‘Welk inzicht uit je vakgebied kan anderen helpen in het dagelijks leven?’ Daar komen hele verschillende en inspirerende antwoorden op, maar opmerkelijk is dat er ook iets gemeenschappelijks valt te ontdekken bij aan aantal van de 93 toonaangevende denkers: velen spreken over de noodzaak voor ons dagelijks leven van het ‘niet weten’, van onzekerheid, van falen.

Zo stelt Thomas van Aalten (columnist en schrijver): ‘Faal en verwonder u. Het moderne leven is te vaak ingericht op een stelsel van goed en fout. Er is maar weinig ruimte voor ‘Tja, zou kunnen, moet ik over nadenken.’ ‘Falen op menig gebied, maakte mij een sterker mens, en steeds bleef ik mij verwonderen over de oorzaken door me af te vragen: ‘Hoe kan dat nou?’ Er is niks mis met zwaktes erkennen, omdat je ze weer kunt compenseren of verrijken met je krachten. Ik geloof in herstel na falen, berusting na verwondering en actie na verbazing.’

Prachtig vind ik deze opsomming, en hoopgevend. Dat de weg van twijfel, falen en verwondering tot de juiste actie leidt. Ik ervaar dat regelmatig op verschillende vlakken, zoals in het moederschap (met drie kinderen die zo verschillen in leeftijd, denk ik vaak: en nu? Help!..en dan blijkt er altijd uit onverwachtse hoek een ingeving te komen) maar ook als ik aan het schrijven ben. Alsmaar weer die twijfel, die ik in beginsel vervloek, maar waar ik uiteindelijk niet zonder kan: het maakt dat ik blijf zoeken, naar de taal en het echte verhaal voorbij de clichés.

Componist Merlijn Twaalhoven zegt: ‘In klassieke muziek ontmoeten verbeelding en emotie elkaar in een spel dat je losrukt uit je patronen van denken en doen. Een ontmoeting slaagt bij de gratie van openheid, je bent pas open als de situatie niet voorspelbaar is.’

‘..en ineens sta je daar: onthand, ontheemd, beduusd. Wat sta je nou te doen? Wat is dit?’ Ook wat Jan-Willem Romeijn (Hoogleraar Wetenschapsfilosofie) betreft zijn dat nuttige momenten. ‘Er zijn zoveel zaken die zich aan ons blikveld onttrekken. We zijn geneigd om ons (denk)kader voor lief te nemen en de zaken alleen vanuit dat kader te bekijken. Door het absurde in ons kader te laten doordringen, kunnen we aan het kader ontsnappen. En daarmee komt de vernieuwing in zicht. Dus probeer zo nu en dan helemaal het zicht op de betekenissen kwijt te raken en stap met frisse moed van vaste grond.’

Ik vind het een pracht nieuwjaarswens: laten we vol verwondering en met frisse moed van vaste grond stappen in 2015!