De juiste dag om te beminnen

beach-2377025_960_720

We dachten: laten we het doen en niet te lang nadenken, gewoon gaan. De boel pakken en de oversteek maken. De oversteek naar zee. Zo voelt dat, als je in het oosten van Nederland woont en naar de zee rijdt. Een oversteek dwars door het land naar de andere kant. Met de kilometer komt er dan bij mij meer lucht en ruimte, om die eeuwig loerende allergie heen die alles versmalt. Dit was in oktober, nu is het maart en hebben we onze boerderij verkocht, een nieuw huis gevonden en verbouwd en gaan we in mei aan zee wonen. Zo snel is het gegaan!

En toen ineens kwamen de beren, de angsten en de tranen. Een soort ontreddering kwam er over me, na 18 jaar op de boerderij, waar onze kinderen zijn opgegroeid. Bij het loslaten van het vertrouwde Zutphen, met die fijne mensen. Maar vooral: na 24 jaar met onze lieve buurtjes/zielsgenoten, komt er nu een einde aan onze samenwoonmissie.
Alles kwam op losse schroeven. Regelmatig lag ik wakker in de nacht en voelde ik m’n lijf schudden, of was het mijn geest die rammelde en riep: ‘ik wil blijven, blijven bij wat ik heb, en al die jaren heb opgebouwd, bij wat ik ken en weet dat goed is!’
Een keer ben ik in de nacht mijn bed uit geslopen en op Funda gaan kijken naar huizen in Zutphen (en natuurlijk een superleuk huis gezien, waar niets aan hoefde te gebeuren). Om mezelf te sussen met een tussenfase; wel weg maar toch dichtbij.
En toen viel mijn oog op een tekst van de Dalai Lama, die me hielp bij mijn ontreddering.

Er zijn slechts twee dagen in het jaar dat er niets kan worden gedaan. De ene heet ‘gisteren’ en de andere ‘morgen’. Vandaag is het de juiste dag om te beminnen, te geloven, te doen en vooral om te leven.

Het willen vastklampen aan wat ik ken en weet dat goed is, is net zozeer aan verandering onderhevig als ik mezelf dat zou toestaan. Ik weet dat, maar o wat heeft dat verleden een vertrouwde en koesterende werking.
De angst voor dat we geen idee hebben waar we in gaan belanden, is toekomst. Ook dat is eigenlijk doorlopend aan de hand in mijn leven, ook als ik nu weer zie hoeveel veranderingen er gaande zijn in mijn werk. Maar ook in huis, sinds de oudste twee kinderen op kamers zijn gaan wonen, is mijn leven ook weer gaan schudden.
Het is niet vast te pakken, het is niet te continueren.
Wel is het loslaten en afscheid nemen een heus gevoel, en vloeien de tranen echt.

Wat blijft: vandaag. Steeds weer hier blijven, vandaag beleven. De dag om te geloven, dromen te volgen, voluit te leven en te beminnen. Als ik het met iemand wil, deze oversteek, dan is het met mijn lief.

Tot de volgende keer allemaal, vanuit Bergen

Advertenties

Waar je nooit geweest bent..

De vakantie is begonnen.

Ik heb vaak een dubbel gevoel bij de zomervakantie. Ik verheug me op de lege dagen, het luieren en kuieren en maar zien wat de dag ons brengt.
Maar ik vind het ook erg lang, bijna acht weken dat de kinderen schoolvakantie hebben. Daarom is studie al sinds een aantal jaren onderdeel van mijn zomervakantie. Als ik alle romans en favoriete schrijvers verorberd heb, beweeg ik me richting een stapeltje studieboeken. Het liefst bij het krieken van de dag, als de anderen nog slapen of langzaam opstarten. Inspiratie, voeding, wakker worden door de inzichten van een ander. Een uurtje per dag is al voldoende.

En iets anders waar ik met regelmaat aan denk tijdens de zomervakantie, zijn deze ‘tips’ van de Dalai Lama.

When you loose
don’t lose the lesson

Don’t let a little dispute
injure a great friendship

Spend some time alone
every day

Once a year, go someplace
you’ve never been before

Iedere dag wat tijd alleen doorbrengen…dat is snel vergeten, omdat we als vanzelf zo omringd zijn met mensen en impulsen. De bevrijding van het thuiskomen in jezelf, los van je omgeving.
En: ‘Ga een keer per jaar naar een plek waar je nog nooit geweest bent’, dat vind ik zo’n leuk advies. Ik weet nog dat ik ooit sprak met een schrijver die me als tip gaf om
op een geografisch andere plek te gaan zitten als ik geen inspiratie meer had, liefst ook in een andere tijdzone. Omdat je dan vanuit een volkomen andere invalshoek naar hetzelfde onderwerp kijkt, en daar je blik mee vernieuwt.

Een keer per jaar dus, goed idee. In februari waren we in Marokko, en het is waar, ik was er nog nooit geweest en het heeft me in een totaal andere wereld gebracht. Daar kreeg ik het nieuwe idee voor mijn volgende boek.
Deze vakantie gaan we naar dezelfde plek als vorig jaar en zijn we veel thuis…Hm, ik denk dat ik mijn favoriete ommetje door de buurt op een andere plek begin, kijken wat dat doet.

 Hele fijne vakantie!

Helpende reflex

Een van de leuke dingen van snuffelen in antiekwinkeltjes is dat je soms iets tegen het lijf loopt wat je in het reguliere circuit niet meer kan vinden. In mijn geval was dat een oud boekje getiteld ‘Dzogchen’, met daarin uitgewerkte lezingen van Z.H. de Dalai Lama, die hij gaf tijdens een rondreis langs Parijs, Londen en Helsinki, eind jaren ’80. Ik was zo blij met dit boekje dat ik me moest inhouden om de man van de winkel niet te omhelzen. Ik gaf hem de 5 euro (die voorin het boek met potlood stond geschreven) en snelde weg.

Ik heb er deze zomer doorlopend in gelezen. En een van de dingen die mij raakte was deze zin: ‘Hoofdoorzaak van geestelijke onrust en depressie is een gebrek aan genegenheid en affectie.’
‘Genegenheid en mededogen kunnen gevoelens van angst en wantrouwen wegnemen of verzachten.’ Dat is een verheugend bericht want iedereen kent wel iemand in zijn omgeving die kampt met depressie. En de meest directe hulp die dan geboden kan worden is het activeren van mededogen, een natuurlijke eigenschap waar we allemaal over beschikken.
Het is een vanzelfsprekende staat van zijn, een natuurlijke helpende reflex, die je ervaart als iemand vlak voor je neus valt, als er een ongeluk is gebeurd, of een van je naasten ziek is. Deze helpende reflex is er niet sporadisch maar onafgebroken. We gaan er echter vaak aan voorbij in het dagelijks leven.

Mededogen is een gevoel van nabijheid, maar ook van verantwoordelijkheid; het is het besef dat alles met elkaar verbonden is. Dat je niet alleen bent op je eigen eilandje, afgescheiden je eigen ding doen onder het mom van individualisme.
‘Iedere crisis is als een kettingreactie met iedere andere verbonden’, zo vervolgt de Dalai Lama. Eind jaren ’80 gezegd, nu zo actueel.
Crisis in Griekenland of Amerika, iedere dag stervende kinderen in Afrika..het is onlosmakelijk ook onze crisis.

De vraag die dit oproept is dus willen we er zorg voor dragen of wenden we ons af? Of het nou op macroniveau is of in ons privéleven; willen we vanuit mededogen reageren, er ruimte voor maken en ernaar handelen in ons dagelijks leven? Het is vaak een kleine moeite en het kan zoveel teweeg brengen, zoals blijkt uit dit voorbeeld van een vrouw die haar nieuwe buurvrouw bezoekt.
(uit: Een Zucht van verlichting, pag. 81).

Op een avond spreek ik met mijn nieuwe buurvrouw af om samen een wijntje te drinken en nader kennis te maken. Na de eerste koetjes en kalfjes, komen we te spreken over verlies in het leven en hoe je daar mee om kan gaan. Dan begint ze te vertellen over haar eigen ervaring met verlies. Ze heeft in één klap, door een ongeluk, drie geliefden verloren. Ik schrik in eerste instantie en voel hoe rauw en onverdraaglijk dit is. Maar ik blijf met mijn aandacht bij haar. Ik kon er helemaal voor haar zijn en meevoelen met haar, maar ik hoefde eigenlijk niets te doen want ze deed het zelf. Ik ervoer naast het verdriet en de pijn, ook de kracht van haar om de pijnlijke gebeurtenis een plaats te geven in haar leven. Het was pijnlijk, maar ook licht. Je zou kunnen zeggen dat het ik ver weg was en de zielsaanwezigheid dichtbij, zoiets.