Een signaal van liefde

Onlangs vierden we de 18e verjaardag van onze oudste zoon. Er kwamen vijftien jongens, nou ja jonge kerels, eten. Ik was de hele week al een beetje ‘wiebelig’, omdat tot me doordrong wat een mijlpaal het was. Onze oudste nu volwassen, in zijn eindexamenjaar en bijna uit huis. Van alles ging er door me heen. Flitsen van hem op zijn kleine fietsje, van hem met zijn blauwe mutsje als hij weer oorontsteking had, van de speurtochten en quizzen, zijn eerste vriendin, samen op reis, naar cabaret. Het leek ineens zo snel gegaan en het maakt mij als moeder op een bepaalde manier ook ouder.
Ook was er het besef dat dit het was, wat je je kind dan mee hebt kunnen geven. Was het genoeg? Ik krijg een flashback van Jochem die klaagt dat we toch echt de enige ouders zijn die zulke regels stellen. En ik herinner me weer onze noodmaatregel: maar één avond uit in het weekend. Omdat hij altijd ziek werd na twee avonden tot laveloos stappen.

Het valt samen met dat ik allemaal jongeren aan het interviewen ben voor mijn nieuwe boek. Het gaat over liefde & seks. En ook over alcohol, omdat het drinken invloed heeft op de seks en het wel of niet veilig vrijen. Tegelijkertijd verschijnen er in de media berichten over de eerste hulpafdelingen in ziekenhuizen, die in het weekend steeds meer overspoeld worden door comazuipende jongeren.

Wat me opvalt is dat alle jongeren die ik heb geïnterviewd zeggen dat ze het normaal vinden als de regel is dat ze niet mogen drinken voor hun 16(terwijl ze wel allemaal eerder hebben gedronken). Ze zeggen: “Anders heb je op je 16e alles al gehad, en moet je steeds meer en sterker.” Ze zijn er zeer duidelijk in dat ze regels nodig hebben. “Geen regels geven lijkt alsof je niet om je kind geeft.” En: “Veel ouders van mijn vrienden zeggen dat het heeft toch geen zin om het te verbieden, maar als er geen grenzen zijn dan stoppen ze niet. Ik mocht niet zoveel en deed het stiekem een beetje. De regels hebben me echt afgeremd, anders was ik veel jonger en vaker al dronken geweest.”
Ik vind dat een boeiend gegeven: dat er een verlangen is vanuit de jongeren zelf naar regels, om ze te overtreden én omdat ze een remmende factor hebben. Maar wat er volgens mij onder zit is dat de ouder die consequenties verbindt aan de regels en toont ook geschokt te zijn als het kind laveloos is, een wezenlijk signaal afgeeft.
Een signaal van liefde.

Het was een hele vrolijke avond, met die grote binken aan de lange tafel, die veel aten en nog meer zopen, en ook een jongensverzoek hadden: of we nog een keer de ‘Hoe-goed-ken-je-Jochemquiz’ konden doen? Uiteraard. Voor de laatste keer.

Er is een (ingekort) stuk van me verschenen in dagblad Trouw, met als titel: ‘Ouder die regels stelt, geeft kind blijk van liefde’.

Liefdesbrief met vertraging

Vorige week vierden mijn man en ik onze trouwdag in Amsterdam. De stad waar we elkaar voor het eerst ontmoetten en waar we lange tijd hebben samengewoond. We slenterden langs ‘ons’ souterrain aan de gracht, dronken een biertje in het vertrouwde Molenpad en aten in onze stamkroeg Kapitein Zeppos, waar de baas gelukkig nog de baas was en ons herkende, en keken een voorstelling in ons favoriete theater De Kleine Komedie. Het was heel leuk.
Op een goed moment liepen we vlak bij de Oudemanhuispoort en werd ik overmand door een groot gevoel: een mix van heimwee, verdriet en een intense verliefdheid. Ik zei: ‘Wat is deze stad toch mooi, en wat voel ik me hier thuis, ik zou er zo weer kunnen wonen.’ Mijn man keek me aan en begon te lachen. ‘Je verwart een aantal dingen, lieverd’, zei hij. En eigenlijk wist ik direct wat hij bedoelde: ik was zo terug in de tijd dat ik de hele periode dat we voor het eerst verliefd werden, samen de stad veroverden en tot diep in de nacht uitgingen, opnieuw beleefde.
Het was niet zozeer het terugkeren naar Amsterdam (al is dat ook een grote liefde), als wel het herbeleven van onze eerste liefdesmomenten en het opnieuw thuiskomen in onze relatie, dat me zo raakte. Ter plekke opnieuw verliefd.

Het doet me denken aan een krantenberichtje dat ik ooit in Trouw las (sept 2011):
Stellen die in Peking voor de wet trouwen krijgen op hun huwelijksdag een speciale envelop toegestopt. Het is de bedoeling dat ze daar allebei een liefdesbrief in doen, die ze op dat moment aan hun geliefde schrijven. Met een vertraging van zeven jaar worden de brieven dan op de post gedaan, omdat na zeven jaar ongeveer de klad in een relatie komt. Zo proberen ze het stijgende aantal echtscheidingen in China te voorkomen.
(berichtje uit de China Daily)

Ik vind dat heel geestig, maar belangrijker nog: het werkt! Anders zetten ze dat niet zo grootschalig op. Op het moment dat je besluit te gaan trouwen ervaar je optimaal waar je op valt bij de ander. Het is het onverdunde extract van je liefdesrelatie. En ook al wordt de liefde vervolgens door de jaren heen mogelijk verdund, het extract gaat nooit weg. Het is opnieuw te ervaren als je terugkeert naar wat dat is waar je zo op viel, naar de plekken waar je dat optimaal ervaren hebt, en naar elkaar door op je huwelijksdag een liefdesbrief te schrijven..

Op de liefde!

Liefde zonder twijfel

Onlangs was ik bij een openbare les van de 7e Dzogchen Rinpoche in Zutphen, met als thema ‘Liefde zonder twijfel’. Het was een mooie (wel bloedwarme) avond. Wat me het meest opviel tijdens de avond was de eenvoud en het alledaagse van deze toch wel grote Tibetaanse meester. Niks heiligs aan, wel heel aansprekend en direct in hoe hij het bracht.

‘Beoefen mededogen niet alleen tijdens je meditaties of in de kerk, maar ook onder de douche en in de keuken’, zei hij. En: ‘Liefde kan veel geluk geven, maar ook veel hoofdpijn veroorzaken.’ Gevolgd door een aanstekelijke lach.

Hij zei dat je het meest geluk ervaart in een relatie als je onvoorwaardelijk geeft (zonder twijfel dus). In veel relaties is de liefde voorwaardelijk: er is een voorwaarde aan verbonden, waarin je geeft om iets terug te krijgen, of afwacht wat de ander doet en dan pas zelf iets inzet etc.  Je wilt dan eigenlijk liever ontvangen. Hij noemt dat geen liefdesrelatie maar een zakenrelatie.
‘Je kunt ieder moment de ander gelukkig maken’, zegt hij, ‘Juist dat leidt tot succes en rijkdom. Op jezelf gericht zijn, levert niet veel op. Dat is het korte termijn geluk. Waarover ik hier spreek is het oneindige geluk, dat je bereikt door te geven: je liefdevolle vriendelijkheid en mededogen.’

Het was een inspirerende avond, waarin veel aan bod kwam. Het was ook geestig hoe hij over ons westerlingen sprak. Over onze vreemde tijdsbeleving, of vooral: onze beleving van gebrek aan tijd. Voor ons is een week met een onderwerp bezig zijn lang, voor een boeddhist is drie jaar kort.