Schatkamer

Onlangs is het manuscript van mijn nieuwe boek naar de tekstredacteur gegaan. En dat is best een belangrijk moment voor me.
Ik ben de laatste weken dag in dag uit met mijn boek bezig geweest en ik kon eigenlijk nergens anders meer aan denken. Ik deed wel andere dingen, maar had steeds een doorgaand lijntje met het schrijven, en het schuren en schaven aan de tekst.
Nu ik voor het eerst contact heb met de redacteur, voelt het alsof ik uit een diepe grot kom. En dat is eigenlijk niet zo gek want het boek gaat over de verschillende schatten van de liefdesrelatie.. het voelt alsof ik ze eigenhandig heb opgespoord, uitgehakt en een mooi plekje heb gegeven, de laatste maanden.
Ik zie bleek, heb stramme handen, slaap slecht, maar ben volkomen wakker en helder. Regelmatig word ik middenin de nacht wakker en weet ik ineens hoe ik een overgang wil maken of welk citaat ik waar wil gebruiken, en dan sluip ik m’n bed uit naar de gang waar door de tijd heen steeds meer afgekloven briefjes liggen met nachtelijke krabbels.
Ik drink teveel koffie, eet teveel pure chocola en kan ’s avonds alleen nog maar Donald Ducks lezen. Terwijl ik zo van lezen houd! Het lukt me niet.. er kan geen andere input meer bij. Net als ik ergens in de verte, als door matglas, flarden van wedstrijden van een heel belangrijk WK zie? Dus ik ben wel toe aan een volgende fase. En het duurt niet lang meer.

Het leukste van alles vind ik dat het boek zo anders wordt dan mijn vorige: ‘Een Zucht van verlichting’. Dat was ook onderdeel van mijn tocht, op zoek naar een andere toon. Een ander onderwerp vraagt een andere stijl. Het wordt dikker, smeuïger en iets meer uitpakken in de vormgeving.
Er heeft zich al een team gevormd dat aan de slag gaat met die vormgeving: Erna Kuik gaat zwart-wit foto’s maken, Suzan van Lieshout doet de vormgeving en de cover en Angelique Kleijne is er voor de opmaak en het zetwerk.
Ik voel me zo gesteund hierdoor, we hebben net onze eerste bijeenkomst gehad bij mij op de boederij en het zinderde van de ideeën. Wat een prachtig team van creatieve vrouwen!
Het wordt mooi.
En dat moet ook wel want het boek gaat over de schoonheid en mystiek van de liefdesrelatie. Over hoezeer je relatie je leven glans kan geven en doen schitteren.
Ik ben er wel aan toe. Hopelijk jullie ook.

Tot snel, ik hou jullie op de hoogte.

‘Onder de alledaagse samenlevingsvorm ligt een schatkamer te wachten, waarmee je de relatie tot volle bloei kunt brengen. En de liefde weer kunt gaan ervaren als belangrijkste bron van geluk en contact met de ander. In die schatkamer zijn drie wezenlijke schatten te vinden: de schat van de eerste ontmoeting, de leerweg van de liefdesrelatie en het mysterie van de liefde.’

8 november is de boekpresentatie tijdens een Itip conferentie over de LIEFDE

Advertenties

Mijn eigenwijze hart

Onlangs kreeg ik een mooi artikel doorgestuurd van iemand die bij mij het Longchenpa studietraject heeft gedaan, getiteld: ‘Hartcoherentie bij emotie- en stressmanagement.’  (door Chivo, 24 aug 2011)

Wat me raakte in het stuk was dat het wetenschappelijk is aangetoond dat ons hart autonoom beslissingen kan nemen. Dat ons hart dus beslissingen kan nemen geheel onafhankelijk van onze hersenen.
Ik heb dat wel regelmatig gevoeld en vermoed, maar dat toch een beetje als subjectief en iets persoonlijks van mezelf gezien. Vanuit mijn fascinatie voor de liefde en mijn intense beleving daarvan. Direct bij mijn allereerste beantwoorde liefde dacht ik al: ‘Dit is anders dan alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt. Dit gaat mijn leven glans geven!’ Het vervulde me met geluk zonder dat ik het begreep. Ik kon me er voluit aan overgeven, en niet altijd met gelukkige afloop. Hoe vaak heb ik niet mijn hart verloren en mezelf dan later verweten dat ik m’n verstand er niet bij had?
En om dan nu onderbouwd te zien door een gedegen wetenschappelijk onderzoek dat dat helemaal niet had geholpen, doet me alsnog goed.
Ik snap nu dat het hart van mij allang een beslissing had genomen..

Recent wetenschappelijk onderzoek heeft getoond dat het hart een eigen neuronennet heeft met een eigen geheugen en die in staat is om beslissingen te nemen die geheel onafhankelijk zijn van de hersenen in ons hoofd. Sterker nog, het hart kan niet alleen autonoom beslissen maar ook ons emotioneel brein en ons rationeel brein beïnvloeden. 

In mijn boek over liefdesrelaties schrijf ik over de eerste ontmoeting als het energieke en gelukzalige beginpunt van je relatie, waar je ook jaren na dato nog uit kunt putten:
‘De eerste ontmoeting is het moment dat de liefdesvonk oversloeg. Dat kan door een blik zijn, of een aanraking, of een eerste herkenning, een geur, een dieper gevoel… wat het ook was: het gebeurde aan je en voerde je mee. Het is waar je op bent gevallen, wat je fascineerde in die ander, waar je tegen alle ratio in voor bent gegaan. Dat is een krachtige impuls.’
Een vrouw zegt over de eerste ontmoeting met haar huidige man: De elektriciteit bij de eerste kus was heel groot. Ik had dat nog niet eerder met iemand gevoeld, zoveel fysieke connectie. Er was iets onvoorwaardelijks in me gewekt dat ik hem helemaal wilde, het ongelukkige, geslotene, de elektriciteit, de power…. alles eigenlijk. Terwijl mijn verstand zei ‘geen relatie beginnen met deze jongen’, zei iets anders ‘dit is mijn man’.
Zal dat haar autonome hart geweest zijn?

In het artikel wordt een relatie gelegd tussen het hart en ons gevoelsleven. Mensen die doorgaans gelukkig zijn, hebben een hoge hartcoherentie. Ondanks onze oprechte intenties zijn we eerder geneigd om ongezonde, negatieve emoties voorrang te verlenen boven positieve. Hoewel veel mensen zeggen dat ze geven om anderen en het leven waarderen, lijkt dit meer een rationele dan een emotionele realiteit te zijn. Dit gaat gepaard met een lage hartcoherentie. Als een situatie vaak voorkomt, dan past ons lichaam zich aan en stelt de veelvoorkomende situatie als norm. Als een lage hartcoherentie de uitgangspositie is, zal het lichaam daar dus naar streven.

Dit vind ik een fascinerend gegeven. Er zet zich in de tijd ook iets vast. Zoals nare ervaringen tot gevolg kunnen hebben dat we bepaalde gedachtes vastzetten in ons hoofd, zo kan het hart de lage frequentie vastzetten, als we langere tijd negatieve emoties voorrang verlenen.

Het trainen van de hartcoherentie moet er voor zorgen dat een hoge hartcoherentie de nieuwe uitgangspositie wordt. De sleutel tot beïnvloeden van de hartcoherentie is niet positief denken, maar positief voelen en daarvoor kunnen we putten uit het emotionele geheugen. Gevoelens van liefde, onbezorgdheid, oprechte waardering, etc. lijken het beste te werken.

Positief voelen helpt dus om de hartcoherentie te verhogen. Positief denken lukt me aardig, ook door de verschillende meditaties die ik doe, maar positief voelen is andere koek. Het lukt me in beginsel wel om positieve gevoelens op te roepen, maar al snel vervliegen ze. Ze geven ook een praktische tip in het artikel: emotiemanagement noemen ze dat.

1.    Sluit je ogen en adem regelmatig
2.    Verplaats je aandacht naar je hart en voel hem kloppen. Concentreer en stel vast of je hem beter voelt wanneer je in- of uitademt
3.    Denk vervolgens aan iemand waar je blij voor kunt zijn of blij van wordt en ga terug naar een situatie waarin dat ook gebeurde. Beleef opnieuw deze situatie en voel die blijheid. Probeer het vast te houden

Ze zeggen dat dertig dagen van dit emotiemanagement maakt dat de cortisol (stresshormoon) niveaus met 23% dalen en de DHEA (opbouwende hormoon) met 100% stijgen.
Leuk, ik ga het uitproberen. En onderwijl schrijf ik lustig door over de liefde, want ook dat geeft me met regelmaat een positief gevoel.

De geliefde komt, de geliefde komt!
Maak ruim baan voor hem!
Hij is op zoek naar een hart
Laat hem er een zien.
Ik schreeuw: ‘U bent naar mij op jacht!’
Lachend antwoordt hij: ‘Ik ben niet gekomen
om op je te jagen.
Ik ben gekomen om je te redden.’

Rumi

Heerlijk avondje

Onlangs gaf ik weer een lezing over de liefdesrelatie. Ik verheug me er altijd op, omdat ik het fijn vind om erover te spreken. Het blijft mijn favoriete onderwerp, er is zoveel te beleven aan de liefde. En ik had mijn geliefde net een tijd moeten missen omdat ik een maand op Bali zat, dus ik heb weer ten diepste kunnen ervaren wat ik dan mis en waar ik zo van hou.

Tijdens mijn lezing zei ik: ‘Investeren in de liefde is wat mij betreft de beste investering die er is, want een goede liefdesrelatie kan je steun, intimiteit en vervulling geven, en het biedt je de mogelijkheid om van elkaar te leren en jezelf te ontwikkelen. Maar boven alles geeft het je leven glans!’
Het is net dat extra waar we allemaal naar op zoek zijn en naar verlangen. Misschien komt dat wel omdat het geen doel dient. Bijna alles in ons leven dient een doel. De liefde dient geen doel, alleen zichzelf. Het is om niet en daarom om alles.

Je vindt liefde niet door zelfstandig te blijven, maar door jezelf te geven.
Ad Verbrugge

Daar kan ik me helemaal in vinden. Onbewust gebeurt het veel in relaties, dat we willen dat de ander ons gelukkig maakt, of geeft waar we naar verlangen. En dat leidt dan meestal tot teleurstelling, want de ander voldoet daar niet aan, geeft op het verkeerde moment of geeft het verkeerde. Willen krijgen of afwachten geeft een gevoel van tekort, je blijft op jezelf gericht en raakt teleurgesteld in de liefde.
De weg daaruit is dat je zelf het heft in handen gaat nemen. Door jezelf te geven: je verlangens, je overpeinzingen, complimenten, ontdekkingen, noem maar op. Er is zoveel te delen en te geven.
Een gevende beweging opent en schept verbinding. Afwachten sluit en isoleert. Als je geeft, beweeg je naar de ander toe. Bovendien deel je wat je hebt en maak je de ander rijker. Daar worden we gelukkig van, las ik onlangs in een stuk over waar we nou het meest gelukkig van worden: de ander blij maken of helpen. Bijdragen aan het geluk van de ander dus.

Misschien is het daarom wel dat we nog steeds zo massaal sinterklaas vieren. Omdat we zo graag geven en genieten van het moment dat de ander jouw gedicht voorleest en je kadootje uitpakt: een gelukzalig moment! Gelukzaliger dan wanneer je je eigen kadootje in ontvangst neemt. Geven is leuker.

Ik wens je een heerlijk avondje..
en na 5 december nog vele heerlijke avonden samen

Altijd de liefde

Ik ben begonnen aan mijn volgende boek. Het gaat over de liefde en de kracht van de liefdesrelatie. Ik geef nu een tijdje lezingen over het onderwerp en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er heel vrolijk van word. Er is zoveel aan te beleven en het is lekker concreet: passie, strijd, tranen, verwondering en echt geluk. Ik hou ervan!

Eigenlijk al vanaf dat ik vrij jong was besefte ik dat de liefde veel voor me zou betekenen. Het eerste moment dat ik verliefd werd, was dan ook een magisch moment. Ik weet nog dat ik dacht: wauw (zo schreef je dat toen) dit gaat mijn leven leuk maken! Naast het alledaagse functionele bestaan, kwam er ineens zo’n extra dimensie bij. Dat de liefde geen doel diende en fijn was zonder dat ik het begreep, vervulde me met geluk.

Ik weet ook nog dat ik onderweg naar school op de fiets (dagelijks 20 km dus genoeg tijd om te mijmeren), een gebedje deed: ‘Mag ik alsjeblieft een vriendje dan hoef ik niet over dit jaar?’ Dat was wel echt een offer want ik zat op het Gymnasium en blijven zitten was eigenlijk geen optie.
Gelukkig zijn mijn gebedjes verhoord, en is er iets in werking gezet wat nu nog steeds gaande is. Namelijk dat de liefde en mijn relatie een belangrijke plek innemen in mijn dagelijks bestaan. Ik vind er simpelweg niet zoveel aan, als dat stagneert of ontbreekt.

Ik zie investeren in de liefde dan ook als de beste investering die er is. Waarschijnlijk is dat ook waarom ik het land in trek om erover te spreken; mijn pleidooi om meer te investeren in de liefde. Want dat houdt niet bepaald over: de tijd die koppels bijvoorbeeld gemiddeld nemen voor een echt gesprek met elkaar is een uur per week. Dat is 9 minuten per dag! Als je nagaat hoeveel tijd en aandacht er gaat naar werk, sporten, kinderen, hobby’s, sociale contacten en dan ergens helemaal achteraan als sluitpost de relatie? Jarenlang kan dat zo doordruppelen, tot het gaat wringen, en sputteren of uit elkaar knalt (als het hun auto was, waren ze allang naar de garage gegaan voor onderhoud).

De meeste koppels die ik spreek (ik ben ze aan het interviewen voor mijn boek) zeggen dat ze een half uur per dag echt samen nodig hebben om het contact en hun relatie goed te houden. Een goeie relatie kan zoveel geven: intimiteit, inspiratie, steun, een klankbord om jezelf te ontwikkelen, iets om volop van te genieten. En de mogelijkheid om meer te worden dan je in je eentje ooit zou kunnen zijn.

 Zij: ‘Als ik met hem ben dan komt het goed, met hem kan ik mezelf ontdekken.’
Hij: ‘Door haar weet ik me gezien. Het is een weten, niet een gedachte. Zij snapt het wél.’

Ik kan er uren naar luisteren in de interviews. Het verveelt nooit, de liefde. Gelukkig maar, want ik ben er de komende jaren nog wel mee bezig…met hem en met dit boek.
Wordt vervolgd.

30 mei lezing Making Love in Rotterdam
19 nov lezing De scheppingskracht van de liefdesrelatie in Huizen