Liefde voor het lot

 

58086710-red-luchtballon-zweven-over-misty-mountain-in-vang-vieng-laos

Afgelopen zaterdag stond ik met mijn vader beneden in de hal van het gebouw waar hij een appartement heeft.  ‘Waarom kom je niet even boven?’, vroeg hij. Ik legde het weer uit, over dat nare virus dat rondwaart, zo besmettelijk, en waarom dat hij dat echt niet moet krijgen.

Mijn vader is 89 jaar en we zijn heel voorzichtig met hem. We hebben zelf het virus niet, maar zijn wel in contact geweest met mensen die Corona hebben (of hebben gehad) en dat levert dat ‘grijze gebied’ op, waar we weinig over weten wat daar besmettelijk aan is. Niet meer bezoeken of ophalen voor een uitje, geen knuffels, wel iedere dag bellen, pakketjes met favoriete dingen sturen, en de boodschappen tot aan de voordeur. Nodig, maar jeetje wat is dat kaal en eenzaam.

We bleven even staan praten, daar in de hal, met anderhalve meter en een boodschappentas tussen ons in. ‘Hoe gaat het papa, lastig he?’ ‘Nou het gaat wel hoor, niet alles kan meer nee.’ Hij keek me rustig aan. En zei toen: ‘Het doet me een beetje denken aan de oorlogstijd, toen kon ook niet alles. Je kon niet reizen, en als je al op pad ging, had je hooguit een fiets. Dan was je blij. Je zette houten banden op je fiets, anders pakte de Duitsers ‘m af.’ Ik ken het verhaal maar vind het altijd weer bijzonder als hij erover spreekt. ‘En als er dan gebombardeerd werd, want dat gebeurde veel bij ons in Wassenaar, wist je dat je direct in de berm moest gaan liggen. Binnen blijven was natuurlijk beter. Maman (mijn oma) kreeg nog een keer een scherf in haar gezicht.’

Dat zijn toch wel hele andere quarantaine tijden, met andere landelijke regels. Wat me raakt is hoezeer mijn vader gewend is zich neer te leggen bij de situatie, hoe hij het accepteert, met geduld. Het doet me denken aan wat schrijfster Nelleke Noordervliet zegt in een column in dagblad Trouw:

‘We zijn slecht in staat het ‘amor fati’ in praktijk te brengen. Liefde voor het lot. Dat is niet het passief ondergaan van wat het leven je brengt, het betekent actief het onvermijdelijke te aanvaarden en in te passen in het leven.’

Mooi vind ik dat, actief het onvermijdelijke aanvaarden en in passen in het leven. Dat is iets anders dan lijdzaam ondergaan. Het onvermijdelijke aanvaarden is vaak ook pittig, het is zoeken, uitproberen, gewenning en gewoontes kunnen loslaten en er wat van maken: je eigen antwoord geven op de beperking, en op het gegeven dat je niet weet tot wanneer het gaat duren. Geduld betrachten, dichtbij huis blijven. Dat is nieuw in onze maatschappij waar doorlopende groei en expansie de norm is geworden. De sky is the limit, de wereld ligt altijd voor ons open. Maar nu even niet. We worden stilgezet. De natuur komt op adem. En wij mogen ons bekwamen in amor fati.

‘Wat lekker, je hebt stukjes meloen gekocht.’ Mijn vader kijkt in de tas. ‘Ja, en wat rauwe ham en radijsjes, en toch ook nog wat kaas en yoghurt.’ ‘Dankje lieverd, ik ga het in de ijskast zetten en weer even kaarten.’ (hij kan bridgen in zijn eentje).
We nemen afscheid met luchtkusjes en hij gaat met de tas de lift in. Mijn oude vader, die voor mij een voorbeeld is in het praktijk brengen van liefde voor het lot.

Marthe van der Noordaa

3 gedachten over “Liefde voor het lot

  1. Mooi, ontroerend en fijn om te lezen.
    Ja, acceptatie van hoe het is……dat is leven.
    Een mooie-dag omhelzing

  2. Lieve Marthe, zo ontroerend en zo herkenbaar. Dankje dat je schrijft. Liefs, Ruth

Reacties zijn gesloten.