Glazen kerstballen

Afgelopen weekend kwamen de dozen met kerstboomversiering weer van zolder. Dat zijn er wel drie, omdat ik tussen alle hippe ballen van nu, ook nog iets van de versiering van vroeger thuis en van mijn oma heb. Ik hou van de ouderwetse vogeltjes en kaarslampjes van mijn oma. Maar ook van de glazen versieringen van mijn moeder; zij wilde geen kleur en geen lichtjes in de boom, we hadden echte kaarsjes en een emmer water naast de boom. De glazen kerstballen en doorschijnende engeltjes in onze boom vond ik als kind niks aan, want je zag ze nauwelijks en de kerstboom bij mijn vriendin was zoveel mooier met al die kleuren en lichtjes die konden knipperen!

Bij diezelfde vriendin ging ik ook televisie kijken. Wij hadden lange tijd geen televisie en toen we er eindelijk een kregen (ik was 13 ofzo?) was het een heel teleurstellend klein ding, waarvan je de uitschuifbare antenne steeds moest ‘richten’ omdat er anders ruis was. Dus ik logeerde graag bij mijn vriendin, waar ik voor het eerst Q&Q zag en Avro’s weekendquiz. Dat de hele familie gezamenlijk een avond televisie keek, met nootjes en drankjes erbij, was volkomen nieuw voor me en heel aantrekkelijk. Zoveel leuker dan bij ons. Bij ons was het saai. Er werd gelezen en soms stond er klassieke muziek op. Ik verveelde me, speelde uren lang buiten (tot het echt donker was) en regelmatig ging ik dan maar naar mijn geheime rekstok.

Achter ons huis was een soort bosje waar een knoestige laaghangende verticale tak was, waar ik perfect mijn kunstjes op kon doen. Het leukste vond ik het om zo lang mogelijk ondersteboven te hangen. Op zijn kop zag alles er anders uit. En het was op een van die ondersteboven momenten dat ik de kabouters ontdekte. Dat ik daar nu pas achter kwam, dat al die tijd in het gat in de grote holle boom vlakbij mijn rekstok kabouters leefden! Ze werden mijn beste (en uiteraard geheime) vriendjes, waar ik met regelmaat mee sprak. En waar ik later ook over ging schrijven. Want toen ik ouder werd en klaar was met de rekstok, trok ik me veel terug op mijn kamer om in mijn dagboek te schrijven.

Het aparte van dit alles vind ik dat ik de verveling en de oningevulde ruimte later zo ben gaan waarderen. Ik ben er zelfs zoveel van gaan houden dat ik erover ben gaan studeren en er een boek over heb geschreven. En ineens kreeg het allemaal zin: dat stomme kleine televiesietje, de saaie lege uren in de avond, het nutteloze hangen aan de rekstok, zelfs de doorschijnende glazen kerstballen. Allemaal ruimte die ik zelf kon invullen.

De dingen die er voor mij nu echt toe doen, komen vaak voort uit de mijmering en de leegte. Als mijn aandacht steeds wordt ingevuld door beelden, programma’s en knipperende lichtjes komt er bij mij niks op gang. Of niks wat ik de moeite waard vind. Geef mij maar de wereld op z’n kop. Ik verheug me enorm op de stille wintertijd.

Hele fijne kerstdagen.

3 gedachten over “Glazen kerstballen

  1. Dank voor deze mooie blog. Net een film. Je spreekt helemaal over de sfeer waarin ik nu zit, en meer dan andere jaren ook doelgericht ruimte voor maak. Bij mij is het dit jaar: weinig afspraken, geen nieuws lezen of kijken, af een toe een uurtje niks, en de rest van de dag zoveel mogelijk de dingen vanuit rust doen. Dan is het fijn dat het zo vroeg donker is, dat hoort erbij.
    Lieve Marthe, heel goede stille dagen!

  2. Mooi geschreven Marthe. Ik herken de behoefte aan stilte om me heen wanneer ik thuiskom na een dag gevuld met duizend-en-één indrukken. Leegte voelde voor nog niet zo lang geleden voor mij als vervelen ‘wat zal ik nu toch eens doen’ ?
    Sinds het ITIP ben ik blij met de verveel momenten omdat ik merk dat die me dichter bij mezelf brengen. Ik wens je veel lege momenten toe tussen de feestelijkheden deze maand. Harte groet.

Reacties zijn gesloten.