Het hele jaar Serious Request

Jaarlijks gaat in de week voor kerst de Serious Request actie van 3FM weer van start. Radio-DJ’s halen dan vanuit het glazen huis zoveel mogelijk geld op voor een goed doel zoals vluchtelingen, malaria, oorlogsmoeders, en dit jaar: babysterfte.
Ik volg het graag en sta ieder jaar weer versteld van de ongelofelijke inzet, bereidwilligheid en creativiteit van de mensen; vorig jaar is er 8.5 miljoen euro gedoneerd, dit jaar meer dan 12 miljoen! Ik snap ook wel dat de radio als een magneet werkt en dat de marketing slim is, vlak voor kerst, maar er is meer.
In dit soort excessen uit zich onze enorme drang tot geven, een karrevracht aan empathie wordt in één week uitgestort over maakt niet uit welk goed doel. Volgens mij komt dat omdat we doorlopend over deze empathische vermogens beschikken, maar er in het dagelijks leven weinig mee doen. Het stapelt zich op en wil een weg vinden, deze natuurlijke menselijke eigenschap.

Juist in deze tijd kreeg ik het boek ‘Compassion’ van Karen Armstrong in handen. Deze ex-non en schrijfster is een internationaal handvest voor compassie begonnen, waarmee ze mensen wil aansporen hun vermogen tot compassie te koesteren en ontwikkelen, in de hoop een wereldwijde gemeenschap te vormen waarin volken in respect naast elkaar leven. Zo broodnodig nu.

Wat mij fascineerde in haar boek was de in beginsel puur fysieke benadering van compassie. Zo las ik dat de meedogenloze zelfzuchtige kant van ons mensen gelokaliseerd is in de hypothalamus, het deel van de hersenen dat we geërfd hebben van onze verre voorouders, de reptielen (leuk!). In de loop van de eeuwen hebben we daar ‘nieuwe’ hersenen bij ontwikkeld: de neocortex, die ons denkvermogen heeft gegeven en ons ‘tot wezens heeft gemaakt die naar betekenis zoeken.’
Uit verder onderzoek is bekend geworden dat we beschikken over ‘spiegelneuronen’, die oplichten als wij mensen andere mensen zien lijden. Daardoor kan het dat we de pijn van een ander voelen alsof het onze eigen pijn is. Een prachtig gegeven. Compassie is dus niet een toevallige tijdelijke emotie maar een fysieke component in ons lichaam.

En dan blijft natuurlijk de vraag: wat doe je ermee? Want ook het reptielenbrein, zij het in afgezwakte vorm, huist nog in ons. Waar kies je voor? Wat ontwikkel je door en zet je om in handelen, niet alleen in die ene week voor kerst maar het hele jaar door?
Dat is misschien nog wel het grootste goede doel, dat wij mensen daar op inzetten en meer vanuit compassie gaan leven. Er is in verhouding veel te veel geweld, haat, egoïsme; als ze ruimte krijgen nemen de reptielen het over.
Daarom steun ik deze serious request van Karen Armstrong: volg haar 12-stappenplan om compassie te versterken en teken het handvest op: www.charterforcompassion.org.

Een compassievol nieuw jaar gewenst!

4 gedachten over “Het hele jaar Serious Request

  1. Mooi verhaal, Marthe! Grappig, eenvoudig, beangstigend (met respect voor de reptiel) en vooral blij makend..

    De weg naar compassie….ik kies ervoor!

    Caroline

Reacties zijn gesloten.