Een signaal van liefde

Onlangs vierden we de 18e verjaardag van onze oudste zoon. Er kwamen vijftien jongens, nou ja jonge kerels, eten. Ik was de hele week al een beetje ‘wiebelig’, omdat tot me doordrong wat een mijlpaal het was. Onze oudste nu volwassen, in zijn eindexamenjaar en bijna uit huis. Van alles ging er door me heen. Flitsen van hem op zijn kleine fietsje, van hem met zijn blauwe mutsje als hij weer oorontsteking had, van de speurtochten en quizzen, zijn eerste vriendin, samen op reis, naar cabaret. Het leek ineens zo snel gegaan en het maakt mij als moeder op een bepaalde manier ook ouder.
Ook was er het besef dat dit het was, wat je je kind dan mee hebt kunnen geven. Was het genoeg? Ik krijg een flashback van Jochem die klaagt dat we toch echt de enige ouders zijn die zulke regels stellen. En ik herinner me weer onze noodmaatregel: maar één avond uit in het weekend. Omdat hij altijd ziek werd na twee avonden tot laveloos stappen.

Het valt samen met dat ik allemaal jongeren aan het interviewen ben voor mijn nieuwe boek. Het gaat over liefde & seks. En ook over alcohol, omdat het drinken invloed heeft op de seks en het wel of niet veilig vrijen. Tegelijkertijd verschijnen er in de media berichten over de eerste hulpafdelingen in ziekenhuizen, die in het weekend steeds meer overspoeld worden door comazuipende jongeren.

Wat me opvalt is dat alle jongeren die ik heb geïnterviewd zeggen dat ze het normaal vinden als de regel is dat ze niet mogen drinken voor hun 16(terwijl ze wel allemaal eerder hebben gedronken). Ze zeggen: “Anders heb je op je 16e alles al gehad, en moet je steeds meer en sterker.” Ze zijn er zeer duidelijk in dat ze regels nodig hebben. “Geen regels geven lijkt alsof je niet om je kind geeft.” En: “Veel ouders van mijn vrienden zeggen dat het heeft toch geen zin om het te verbieden, maar als er geen grenzen zijn dan stoppen ze niet. Ik mocht niet zoveel en deed het stiekem een beetje. De regels hebben me echt afgeremd, anders was ik veel jonger en vaker al dronken geweest.”
Ik vind dat een boeiend gegeven: dat er een verlangen is vanuit de jongeren zelf naar regels, om ze te overtreden én omdat ze een remmende factor hebben. Maar wat er volgens mij onder zit is dat de ouder die consequenties verbindt aan de regels en toont ook geschokt te zijn als het kind laveloos is, een wezenlijk signaal afgeeft.
Een signaal van liefde.

Het was een hele vrolijke avond, met die grote binken aan de lange tafel, die veel aten en nog meer zopen, en ook een jongensverzoek hadden: of we nog een keer de ‘Hoe-goed-ken-je-Jochemquiz’ konden doen? Uiteraard. Voor de laatste keer.

Er is een (ingekort) stuk van me verschenen in dagblad Trouw, met als titel: ‘Ouder die regels stelt, geeft kind blijk van liefde’.

4 gedachten over “Een signaal van liefde

  1. Mooi Marthe en heel herkenbaar.
    Iemand zei mij ooit “Als een kind geen grenzen gegeven wordt, heeft het niets om zich tegen af te zetten om te kunnen springen”. Grenzen als noodzakelijke bodem om -uiteindelijk- in het eigen leven te kunnen springen. Vond en vind ik mooi en helder en rustgevend.
    Ik wens je vreugde in alles wat deze nieuwe fase met zich meebrengt.
    X Yolinde

  2. Wat een mooi en liefdevol verhaal. Mijn beide kinderen (jongen 13, meisje 15) zijn aan het puberen. Ik heb zo’n moeite met het stellen van regels en grenzen..maar als het zie als tekens van liefde..voelt het anders. Jouw verhaal heeft me echt geholpen.
    Ik blijf je volgen, Veel dank, X Inge

  3. Hallo Marthe,
    Wat heb je dit mooi en herkenbaar beschreven! Mijn kinderen zijn rond deze leeftijd (17 en 18) en de pubertijd voorbij. Toen mijn dochter 12 jaar was en hevig begon te puberen, wilde ze een keer ’s avonds weg, wat niet mocht van mij. Ze keek me aan en zei: ‘kan me niet schelen, ik ga toch’. Ze pakte haar fiets en ging. Wat te doen? Ik kon ter plekke niets anders verzinnen dan ook mijn fiets pakken en achter haar aan te gaan. Zij steeds harder fietsen om mij af te schudden, ik ook om haar bij te houden. Zo sjeesden we door de stad, het was géén vertoning, en ik vroeg me ondertussen af waar ik mee bezig was. Al snel kreeg ze er genoeg van en ging naar huis om daar de rest van de avond op haar kamer te gaan zitten mokken. Dit zelfde ritueel heeft zich nog een keer herhaald. Na een paar weken begon ze er zelf over tijdens het eten: ‘als ik niet weg mag van jou en ik ga toch, kom jij gewoon achter me aan!’ Ze sprak met waardering en gevoel voor humor. We konden er samen hartelijk om lachen en ze liet blijken dat ze had begrepen dat het niet om macht ging maar dat mijn handelen werd ingegeven door zorg en liefde. Dergelijke scènes hebben niet meer plaatsgevonden. Wel andere, want ze was nog lang niet uitgepuberd, maar ze had me laten zien hoe belangrijk begrenzing voor haar was, ook om mijn liefde te ervaren. Hiermee heeft ze mij gesteund als moeder in haar pubertijd en die van haar broer.

    Als moeder zag ik het meest tegen de pubertijd op. De balans vinden tussen beschermen, zo nodig ingrijpen en ze het vertrouwen geven om hun eigen weg te gaan in het leven. Mijn weg hierin zoeken als moeder heeft van mij gevraagd om er helemaal te zijn. En dat heb ik als geweldig ervaren, hoe moeilijk soms ook.
    Rigtje van Dijk

  4. Lieve Marthe,
    Ik had je stukje in de Trouw gemist. Goed hoor om zo te reageren op dit verontrustende verschijnsel!
    Er wordt inderdaad schrikbarend veel gedronken door jongeren en ook al lijkt in deze leeftijdscategorie de invloed die je als ouders kunt hebben niet zo groot, is mijn mening dat je mening als volwassene toch binnenkomt. Dat heb ik tenminste later van onze kinderen begrepen. We lieten ze redelijk vrij, in vertrouwen, maar gaven wel onze mening over wat we niet goed vonden. Dat is inderdaad liefdevolle aandacht.
    Naar mijn mening hebben de jongeren van nu gewoon teveel geld ter beschikking om in uitgaan en alcohol te kunnen stoppen. Ik stopte vroeger ieder dubbeltje in mijn hobby die duur was. Veel drinken was er daardoor niet bij, maar de tijden waren ook anders. Er zijn nu veel meer verleidingen dan vroeger.
    Mooi dat jij je richt tot de jongeren van deze tijd. Kennelijk bestaat er ook bij hen de wens om grenzen te voelen!
    Groetjes,
    Jozien

Reacties zijn gesloten.